(زبان خانه هستی ماست).

غزل فارسی دیوار

تاریخ:هجدهم تیر 96-00:43

تو از دیوار میترسی من از آوار می‌تــــرسم     من از لرزیدن دســــتان تــو هـر بار می‌ترسم

به پای بی قراری می‌نویسی لــرزش دل را      و من مثل همیشـــه باز از دیــــدار می‌ترسم

در این ابهام می‌مانی که انکارم کـنی یا نه       نمیدانی من از این کار و از انکـــــار میترسم

سکوتم را به تو دادم لبانم را تو بگـــشایی      ولی از گفـــــتگوهای سر بــــازار مــی‌ترسم

حلالت می‌کنم از شیر مادر نـیز شیرین تر      بکش ما را، که من از مردن بـــر دار می‌ترسم

حرامم باد آن شب که بدون تو سحر گردد      خروسش را نمی‌خواهم، من از هشدار می‌ترسم

خبر دارم که دوری با جنون همخانه می‌گردد   اگرچه من همیشه از چنین اخبـــار می‌ترسم

دو چشمانت برای من خودش افسانه میخواند   سخن از عشق را کم کن من از گفتار می‌ترسم

نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر نو:

تاریخ:شانزدهم دی 95-19:41

صدای خنده های ارس



 گاهی چنان بی محابا به قدمهایت می‌اندیشم 
که دیگر نه باغ‌های «خالیان» مرا به خود می‌کشد 
نه کوچه‌های باد خورده تبریز،
نه چشمه‌های بهاری «آسام» مرا می‌خواند
و نه سواحل «تولوم»  و «اولودنیز».

بیهوده راهی بود می‌رفتم در سال‌های بی تو
در آن سوی باورهای کودکی‌ام.
****
حالا وقتی به قدمهایت می‌اندیشم،
تمام کودکی‌هایم را از بر می‌شوم،
و تمام نام سرزمین‌ام را 
به بلندی باد، تا هجای آخر هجی می‌کنم،

و تمام سنگ‌چینهای رودخانه بهاری را
 یکی پس از دیگری               پشت سر می‌گذارم،     و به یاد می‌آورم زمانی 
که مرا در رودخانه می‌انداختی 
و صدای خنده‌های مرا                   آب                تا سواحل دور،          تا ارس،   
با خود می‌کشید،
 و ماهی سیاه کوچولو  در آن سوی آبهای ارس 
برایم سر تکان می‌داد.

حالا وقتی به قدمهایت می‌‌اندیشم،
باران‌های نرمی را به یاد می‌آورم 
که چکه چکه صورتت را خیس می‌کرد،
و زنگ مدرسه                    با پِت پِت فانوس        همدست می‌شد،
تا شکوفه‌های نارس گیلاس 
بر شاخه‌های باغ همسایه فراموشم شود.
****
حالا وقتی به قدم‌های تو می‌اندیشم،
 صدای خنده‌های تو
 از ارس
 با آب رودخانه به من می‌رسد.

telegram.me/vayransabzalipour


نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی: گمشده

تاریخ:بیست و دوم مرداد 95-19:31

چقدرگم شده ام من،

چقدر دور شدم من،

از خودم،                 از دلم،                  از آروزهای کودکانه ام،

از تمام آنچه که در خواب دیده ام آن را،

و از رودخانه های زمان بچگی ام.

 

کمی گیج شده ام من،                کمی گُم شده ام من،

مثل تار نوازی که کوکش را فراموش کرده باشد.

مثل بازیگری که دیالوگش را،

مثل کودکی که راه خانه اش را.

 

مرا به این گوشه دنیا چه کسی آورده است؟

مرا با اینجا چه نسبتی است؟

از پول شارژ همسایه خنده‌ام میگیرد؟                    -که نوعی تنازع بقاست-

از صدای «آهااااای تاکسی»،

از نعره غروبانه عابرها،

از بوق ممتد راننده عَقبی،

از ته سیگاری های زیر پنجره ها، بیزارم، بیزام.

 

کجا باید می‌رفتم؟

مردی در بلخ شبیه من است،

 کودکی در کراچی مثل من راه می‌رود.

پیرمردی در آن سوی بلگراد مثل من تار مینوازد.

و کشاورزی آن سوی کشتزارهای نیشابور،

مثل من به خوشه‌های گندم نگاه میکند.

اما اینجا کسی شبیه من نیست.

اینجا تمام قدم‌های غروبانه

تمام پول شارژ همسایه

حتی سلام‌های هفتگی

و بوق‌های ممتد تاکسی

هیچ کدام آشنای من نیست.


خدا را کمی                                 مرا با خودم آشنا کنید.

تمام ذرات اینجا مال من نیست.

و تمام آنچه مال است در گوشه‌های دور

در بلخ یا بلگراد و نیشابور

در کنار رودخانه‌ها

به انتظار بیهوده من نشسته است.



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی

تاریخ:سیزدهم تیر 95-09:39

     رفتم که غم ترا فراموش کنم      آن فتنه چشمان تو خاموش کنم
     چشم تو که در نماز زیباتر بود      باید به دعای مادرم گوش کنم
                                           ****
   امشب دل من باز چه غوغا دارد   در کوچه بیا ببین تماشا دارد
   بیش از همه عمر تو هم میفهمی  این شهر یکی شاهد زیبا دارد
                                           ****
 دیری است که من بهانه را گم کردم   رمز شب عاشقانه را گم کردم
 از مــــــــــردم چشمان تو پرسیدم من    گمراه شدم ترانه را گم کردم
                                           ****
هرچند ترانه شوق عرفانی ماست    چشمان تو آشنای ویرانی ماست
رفتن به خیال تو تمام شب و روز       محبوب ترین گناه پنهانی ماست
                                           ****
گفتم غم تو دهد مرا باد؛ نــشد       رسوا شوم از اینهمه بیداد؛ نشد
بخت من خوابیده چقدر زود پرید     میخواست شود از غمت آزاد؛ نشد


نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر: من

تاریخ:یازدهم بهمن 94-08:41

«من»

 ترا چه شده است؟ من!                      بیچاره من!                سرگردان هزاره ها، من!

پیچ درپیچ تاریخ را در نوردیدی،                           تمام حروف کتب مقدس را گشتی،

با تمام سیاحان جزیره قناری و تُنب کوچک همسفر شدی،

تمام سنگهای صلیب مسیح، در جلجتا را شماره کردی،

سرخاب‌های هند را وسمه وسمه بر تن کشیدی،

نیمی از شعر نظامی در وصف شیرین را به خود بستی

با فرهاد بیستون کندی،                                     با بودا رنج عالم را به دوش کشیدی

و زردشت وار نیکی آغازیدی،

                           ***

هنوز نمیدانی کجای تاریخی؟  نامت چیست؟                  و برای که باید بمانی؟

بیچاره من!             سرگردان من!       آواره هزاره ها من؟

                           ***

نه مسیح فهمید دستت از سنگریزه‌ها خالی است،                 نه بودا از رنجت کاست،                 

  نه زردشت نیکی ات را پاس داشت؟

نه فرهاد در بیستونش،                              نامی از تو نگاشت.

                           ***

چه بی نام گریسته‌ای من!   چه بی صدا نوشته‌ای من!

چه نیفتاده زمینها خورده‌ای من!

کاش «ما» بودی من!                        یا با «آنها» بودی من! 



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

غزل: شب زلف

تاریخ:یازدهم دی 94-11:25

گر دهد دستی که زلفت را شبی مهمان کنم     من تمام کــــفر را پیـــش رخـــت ایمان کنم

گر شب من چون خیالت تا سحر روشن شود    روزهـای بی تو بـــودن را شبی جبران کنم

ماه را گویم  که تا آن شب نیــاید آســــمان      تا تـمنـای دلم را پیــــش تو آن ســـــان کنم

می‌دهم خورشید را آن صبح فرمان سکوت    تا شوم سیر از نگاهت، مرگ خود آسان کنم

گر نخواهد بود بین ما در آن شب ساغری     ساغر از دستم بسازم ساقی از چشمان کنم

 جعد مُشکینت اگر اندازدم در چین خــود       گـو بیاندازم به چین تا زلف تو درمان کنم

این همه جانی که دادم یک دمی جامـــم بـده       آن چــنان مـــــستم نما تا تــرک ایـن و آن کنم

همچو مو در گردنم آویـز با صــدها گـره      پیچ و تابم ده چنان تا ترک آن ایـمان کــنم




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی: قال غزل

تاریخ:بیست و ششم آذر 94-14:31

                                                    قالِ  غزل

من خـــودم حادثه‌ام فــکر مبادا نکنید           شب طوفان زده‌ام، بـــاد مــهیا نکنید
آمـدم خانه برانداز شـــوم، خــانه شدم          غزل غرق نخوانــده، ره دریـــا نکنید
شور شور است نیایید ســر ساحــل من          آسمان تنگ غروب است هیوهــــا نکنید
شده‌ام باده و منگم مخوریدم بـــه خدا           اگر هم عربده کردید ســر ما نکــــنید
سرد سردست ترانه، مروید از پــی چَنگ         جنگتان گرم شود، فـــکر مدارا نــکنید
آفتاب است هــواه‌خواه من و تــــب دارد       باز با قـــــال غزل فـــکر مداوا نکنید
این همه قول و غزل قصه غمگین من است     نیست چون شعر و غزل، تقطیع بیجا نکنید
گفته بودم که دلم با دل شیطان خویشست       من کــه آدم شده ام، اینهمه غوغا نکنید
نفسم شرح بهشــت است، خدا را حـــوّا         باز با گندم خود، چـــاره بـــالا نکنید




نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی: بانوی شالیزار

تاریخ:بیستم مرداد 94-19:11

ماه است بانوی شالیزار

در پهنه‌های عطر شالی،         بوی باران

می‌چرخد او              

با مجمعی از عشق         با یک بغل باران،            با سینی لبریز از بوی برنج و داس

می کارَد عشقش را             دانه به دانه ،                       دسته دسته ،                مرز تا یک مرز

بوی برنجش،                   بوی دردش،                      می رفت تا مریخ،         می رفت تا تاریخ.

سهم بجارش از همه شالی،              آه است،              بانوی شالیزار.

میداند او         این را،                این بانوی باران،

  که فرصت  شالی،              بســـــــیار  کوتاه است                  بانوی شالیزار.

گاهی کمر را راست میکرد او                          دندانه می‌زد پشت دستش را

با دست   و مشتی گل                خاراند چشمش را،

آرنج او  با رنج              میخارید پایش را،

او خوب می‌دانست، در ذهن مات او               این شالی و باران،

یک جاده، یک راه است،                     بانوی شالیزار.

 زخم تبر که نه                            او زخم جگر دارد

شالی که میکارد                      باران که می‌بارد،              مجمع که می آرد

نه مثل یک خورشید،                                در پهنه گیتی

بلکه به چشم من                             ماه است بانوی شالیزار

یک ماه کامل،             اما من و تو  گاه

آن ماه کامل را بدر میگوییم              گاهی مَحاق،   گاه هم  نیمه

او                ماه هست،           همّیشه هم ماه است،             بانوی شالیزار.

خورشید ما                  گاهی                 نمی‌خواهد           بیاید ماه ما بیرون،

 اما                          آن ماه                       همّیشه یک  ماه است بانوی شالیزار. 




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر: کتیبه

تاریخ:هفتم اسفند 93-17:15

  زلف در باد رها کردی و کــردی شادم         بند زلف تو شــــــدم حال دگـــر آزادم

  دوری راه فقط فرصت دســـــتانت بود          دست در دست شدم چشم به چشمت دادم  

  آه، آن چشم خرابات نشینت کو ؟ کــــو ؟       تا خرابت شـــوم و بـــــــاز کنی آبادم

 مرمر ناز گلویت چه غزل بارانـــی است          خیس از شعر شــــدم، تا ز نـفس افتادم

 بوی پیراهن یوسف همه از یــــادم رفت         بوی بــــارانی تو داد مــــــرا بــر بادم

پنجه ناز من اینجا، خم گیـــسوی تو کو           تا که خوابــــــت کُند و برکَند این بنیادم

باید این پنجره چرخ فلک را بــــسـتن           تا نبینند که مـــــن  دست به دستت دادم

آه! از آن لب شیرین و خط مــــشکل او          تو کتیبه شـــدی و بنده هــــمان فرهادم




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی: گم شدن در آیینه

تاریخ:دهم بهمن 93-12:06

                                                     

نمی‌دانم چرا اما تمــــــام لحـظه اینجایی            خودم را کشتم و دیدم به دست من نـمی‌آیی

شکوه چشم تو شبهای شیـراز و شرابش بود            منم ساقی شدم کردم برایت باده پــــیمایی

جواب چشمهایت را که میــــدادم نفهمیدم            که آخر میبرند از من صبوری و شـــــکیبایی

جواب دست من چشمان سبز شب‌نشینت بود          نشستم در مســیر پنجره گفـــتند مــی‌آیی

گمانم بود گم کردم مســــیر چشمهایت را            نگاه ات ساده با مــن  گفــت آیین شکیبایی

چه فرقی میکند یا من و یا این آیینه پیشت            برایم عشق آوردی به رنـــگ سبـــز مینایی

تمام لحظه‌های بی تو را دادم رفــــو کردند           فقط قلب خودم مانده که تـــو آن را بــیارایی

چه میشد من درون آیینه گم میــشدم با تو            که تا دیگر نبیند هیچ کس ایــن قدر زیبایی



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر: دستان کودکی

تاریخ:بیست و پنجم دی 93-21:06

چندین بهار شد،

چندین هزار برگ از شاخه‌ها بُرید،

چندین ترانه را

 با باغ زردآلو

از یاد برده‌ام.

شبهای عید را

چشمان آبی ات،

چندین هویج یخ زده بر نوک این آدم

این آدم برفی

خرگوش ها خوردند،

اما هنوز من

در پیچ آن جمله

مبهوت مانده‌ام:

«دیگر چرا دستت کودک نمی‌شود؟»



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic