(زبان خانه هستی ماست).

غزل فارسی: هراسان

تاریخ:پانزدهم آبان 96-23:39

غزل_فارسی

یک نفر نیست در این شهر هراسان باشد      آنچه در ما و شما نیست کمی آن باشد
کیست اینجا بزند پاک به ســـــــیم آخر           با تبرزین و تبر هر دو به یک سان باشد
جاده ها را بکـــــــند باز بچینـــــد از نو            نوح و کشتی نشود مرد خیابان باشد
چه کسی هست در این شهر تبر بردارد         فارغ از آتش نمرود و گلستان باشد
نفسش بوی سمرقند دهد طــعم غزل           روح تا خورده کاشی سپاهان باشد
گفته بودند که از شرق یکـــی می آید           نکند بار دگر اهل خراسان باشد
"مشکلی نیست که آسان نشود"؛ البته        "مرد باید که به هر حال هراسان باشد"




نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

غزل فارسی: شاعر شبگرد

تاریخ:پانزدهم آبان 96-23:33


ماشه‌ها را بچکان فرصـــت فریاد کم است          آه از این شاعر شبگرد که دستش قلم است

ما از این بازی گرگـــــم به هوا فهـــــمیدیم           دست این بره و این گرگ بیابان به هم است
  
بس که ما گوش سپردیم شدیم حلقه بگوش     راست گفتند به ما راز نپرسیده غم است

‏ شوق پرواز پرنــــده به زمیــن میزنــــــدش          ور نه هر جوجه سر لانه خود محترم است

وسط این همه تیر و تبر خشــــــت و کلنگ          قلمی هست که هر واژه او یک قدم است

شور شیرینی فرهاد به کوهــــــش انداخت          و رنه صد عاشق دیوانه درون حرم است

باید از نو بنویســــیم کمـــــــــی در تاریخ             آنچه با میخ نوشتند به شیراز کم است



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر نو:

تاریخ:شانزدهم دی 95-19:41

صدای خنده های ارس



 گاهی چنان بی محابا به قدمهایت می‌اندیشم 
که دیگر نه باغ‌های «خالیان» مرا به خود می‌کشد 
نه کوچه‌های باد خورده تبریز،
نه چشمه‌های بهاری «آسام» مرا می‌خواند
و نه سواحل «تولوم»  و «اولودنیز».

بیهوده راهی بود می‌رفتم در سال‌های بی تو
در آن سوی باورهای کودکی‌ام.
****
حالا وقتی به قدمهایت می‌اندیشم،
تمام کودکی‌هایم را از بر می‌شوم،
و تمام نام سرزمین‌ام را 
به بلندی باد، تا هجای آخر هجی می‌کنم،

و تمام سنگ‌چینهای رودخانه بهاری را
 یکی پس از دیگری               پشت سر می‌گذارم،     و به یاد می‌آورم زمانی 
که مرا در رودخانه می‌انداختی 
و صدای خنده‌های مرا                   آب                تا سواحل دور،          تا ارس،   
با خود می‌کشید،
 و ماهی سیاه کوچولو  در آن سوی آبهای ارس 
برایم سر تکان می‌داد.

حالا وقتی به قدمهایت می‌‌اندیشم،
باران‌های نرمی را به یاد می‌آورم 
که چکه چکه صورتت را خیس می‌کرد،
و زنگ مدرسه                    با پِت پِت فانوس        همدست می‌شد،
تا شکوفه‌های نارس گیلاس 
بر شاخه‌های باغ همسایه فراموشم شود.
****
حالا وقتی به قدم‌های تو می‌اندیشم،
 صدای خنده‌های تو
 از ارس
 با آب رودخانه به من می‌رسد.

telegram.me/vayransabzalipour


نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر فارسی: گمشده

تاریخ:بیست و دوم مرداد 95-19:31

چقدرگم شده ام من،

چقدر دور شدم من،

از خودم،                 از دلم،                  از آروزهای کودکانه ام،

از تمام آنچه که در خواب دیده ام آن را،

و از رودخانه های زمان بچگی ام.

 

کمی گیج شده ام من،                کمی گُم شده ام من،

مثل تار نوازی که کوکش را فراموش کرده باشد.

مثل بازیگری که دیالوگش را،

مثل کودکی که راه خانه اش را.

 

مرا به این گوشه دنیا چه کسی آورده است؟

مرا با اینجا چه نسبتی است؟

از پول شارژ همسایه خنده‌ام میگیرد؟                    -که نوعی تنازع بقاست-

از صدای «آهااااای تاکسی»،

از نعره غروبانه عابرها،

از بوق ممتد راننده عَقبی،

از ته سیگاری های زیر پنجره ها، بیزارم، بیزام.

 

کجا باید می‌رفتم؟

مردی در بلخ شبیه من است،

 کودکی در کراچی مثل من راه می‌رود.

پیرمردی در آن سوی بلگراد مثل من تار مینوازد.

و کشاورزی آن سوی کشتزارهای نیشابور،

مثل من به خوشه‌های گندم نگاه میکند.

اما اینجا کسی شبیه من نیست.

اینجا تمام قدم‌های غروبانه

تمام پول شارژ همسایه

حتی سلام‌های هفتگی

و بوق‌های ممتد تاکسی

هیچ کدام آشنای من نیست.


خدا را کمی                                 مرا با خودم آشنا کنید.

تمام ذرات اینجا مال من نیست.

و تمام آنچه مال است در گوشه‌های دور

در بلخ یا بلگراد و نیشابور

در کنار رودخانه‌ها

به انتظار بیهوده من نشسته است.



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

غزل فارسی: اسب سفید

تاریخ:پانزدهم مرداد 95-09:34

                                                  اسب سفید

من بی رخ تو بهار می‌خواهم چه؟             وقت خوش انتظار می‌خواهم چه؟

هستی  بر من، تمام دنیا با ماست            دل نیست برم، قرار می‌خواهم چه؟

اسبان قبیله ام همـه رم کردند                بی  اسب سفید یار می‌خواهم چه؟

وقتی بزنم به سـیم آخر، دل را                ترسیدن و ننگ عار می‌خواهم چه؟

من کشته ابهام نگاهــت بودم                 ای یار عزیز! دار می‌خواهم چه؟

آهوی منـی رمیده ای از دستم                بعد از رم تو شکار می‌خواهم چه؟

هر جام میی خط و عیـاری دارد              من مست غمم، عیار می‌خواهم چه؟

با عشق که در طینت او ویرانی است       جنگیدن و کـــارزار می‌خواهم چه؟              

نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

شعر: من

تاریخ:یازدهم بهمن 94-08:41

«من»

 ترا چه شده است؟ من!                      بیچاره من!                سرگردان هزاره ها، من!

پیچ درپیچ تاریخ را در نوردیدی،                           تمام حروف کتب مقدس را گشتی،

با تمام سیاحان جزیره قناری و تُنب کوچک همسفر شدی،

تمام سنگهای صلیب مسیح، در جلجتا را شماره کردی،

سرخاب‌های هند را وسمه وسمه بر تن کشیدی،

نیمی از شعر نظامی در وصف شیرین را به خود بستی

با فرهاد بیستون کندی،                                     با بودا رنج عالم را به دوش کشیدی

و زردشت وار نیکی آغازیدی،

                           ***

هنوز نمیدانی کجای تاریخی؟  نامت چیست؟                  و برای که باید بمانی؟

بیچاره من!             سرگردان من!       آواره هزاره ها من؟

                           ***

نه مسیح فهمید دستت از سنگریزه‌ها خالی است،                 نه بودا از رنجت کاست،                 

  نه زردشت نیکی ات را پاس داشت؟

نه فرهاد در بیستونش،                              نامی از تو نگاشت.

                           ***

چه بی نام گریسته‌ای من!   چه بی صدا نوشته‌ای من!

چه نیفتاده زمینها خورده‌ای من!

کاش «ما» بودی من!                        یا با «آنها» بودی من! 



نوع مطلب : شعر و غزل، 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic